Waar houdt de wereld op?

Pas geleden zag ik een plaatje dat me realiseerde waarom het helemaal niet zo makkelijk is om grenzen van een systeem aan te geven. Het plaatje stond in een artikel dat de geschiedenis van geautomatiseerde objectherkenning door computers beschreef. Wij mensen herkennen bij het zien van een foto direct wat het is zodra we het zien (een auto, een fiets, een telefoon, een schaap, etc.). Daaraan gekoppeld zien we ook de functie van het object (eten, iets om op te zitten, vervoeren, bellen, op te eten/scheren/aaien etc.). We kunnen zien door onze kennis van verhoudingen en perspectief hoe groot iets is en of het ver weg of dichtbij staat. Tot slot kunnen we ook nog eens relaties tussen objecten herkennen (koffie in een beker, beker staat op  de tafel). Best knap toch?

Een verhaal over troep

Een beetje overtrokken film, maar inmiddels wel meer dan 12 miljoen keer bekeken. “The Story of Stuff” is daarmee een van de meest populaire korte films met “het milieu” als thema. Het filmpje benadert de consumptie-maatschappij heel duidelijk vanuit een systeem-perspectief.

Reïncarnatie, een grappig wiskundig probleem

New York Times had afgelopen weekeinde een groot artikel over reïncarnatie.  De aanleiding: volgens een onderzoek zou nu een kwart van de Amerikanen in reïncarnatie geloven. Aan het woord komt ook ene dr. DeBell uit New York die denkt dat hij inmiddels al een holbewoner is geweest, een Tibetaanse monnik en een Duitser die zijn Joodse buren niet verraadde in de oorlog. De natuurkundige Chad Orzel heeft daar problemen mee. Zijn blog Uncertain Principles staat op Scienceblogs, een mooie verzameling wetenschapsblogs. Orzels problemen zijn vooral wiskundig van aard…

Schilderij: Cubism and Abstract Art

Reality or a model? “Ceci n’est pas une pipe”, maar dan anders…
1997. Oil, lithography ink, and modeling paste on paper mounted on wood and canvasboard, 10 1/4 x 8 x 7/8″ (26.0 x 20.3 x 2.2 cm). Museum of Modern Art, Given anonymously. © 2010 Steve Wolfe