Grenzen van systemen

Volgens Jan in ‘t Veld (1925-2005) worden de grenzen van een systeem bepaald door het vaststellen van doel van het systeem. Het doel van een systeem wordt grotendeels bepaald door iets buiten het systeem. Systemen staan dan ook vrijwel nooit op zichzelf. In ‘t Veld spreekt dan ook over open systemen.

Agent-based Models om complexiteit te begrijpen

Infrastructuren zijn complexe systemen. Dit geldt voor wegen, energie, waterwegen, rioleringen, glasvezel, kabeltelefonie, et cetera. Er is meestal geen centrale coördinator en hun vorm en gedrag komen voort uit de interactie van vele (f)actoren. Agent-based Modelling zou meer inzicht kunnen geven.

Waar houdt de wereld op?

Pas geleden zag ik een plaatje dat me realiseerde waarom het helemaal niet zo makkelijk is om grenzen van een systeem aan te geven. Het plaatje stond in een artikel dat de geschiedenis van geautomatiseerde objectherkenning door computers beschreef. Wij mensen herkennen bij het zien van een foto direct wat het is zodra we het zien (een auto, een fiets, een telefoon, een schaap, etc.). Daaraan gekoppeld zien we ook de functie van het object (eten, iets om op te zitten, vervoeren, bellen, op te eten/scheren/aaien etc.). We kunnen zien door onze kennis van verhoudingen en perspectief hoe groot iets is en of het ver weg of dichtbij staat. Tot slot kunnen we ook nog eens relaties tussen objecten herkennen (koffie in een beker, beker staat op  de tafel). Best knap toch?